ΓΡΑΨΩΔΙΑ Α'
Γράφω συχνά. Κάποιες φορές επειδή θέλω, και άλλες επειδή πρέπει. Το να γράφω είναι μέρος της δουλειάς μου ή, όπως το έχει θέσει εύστοχα ο αδερφός μου, της δουλείας μου. Στο κινητό του μ' έχει περασμένο με το όνομα Είλωτας. Όταν τον καλώ από το γραφείο, αυτό ακριβώς το ψευδώνυμο(;) αναβοσβήνει πάνω στην οθόνη της συσκευής του.
Οι ώρες της δουλείας πολλές. Απεμπολήσαμε μόνοι μας δικαιώματα δεκαετιών ή ακόμα και αιώνων, για να τα βγάλουμε πέρα με τις ανάγκες μας, με τα θέλω μας και κυρίως με τα θέλω τους. Οι μικρές επιχειρήσεις συρρικνώνονται. Οι μεγάλες αλυσίδες, μεγαλώνουν ακόμα περισσότερο, αλλά παραμένουν αλυσίδες. Ναι, δεν είμαστε ακριβώς δούλοι την εποχή του Χέοπα. Αλλά για εκεί το πάμε. Είμαστε μια κοινωνία σε rewind. Πίσω ολοταχώς.
Δεν είμαι ελεύθερος, λοιπόν. Είμαι όμηρος. Είμαι ένας τύπος που γράφει στα τυφλά, κλεισμένος σ' ένα πολυώροφο γυάλινο κτίριο, με θέα τις εξωτικές νησίδες της Κηφισίας. Συνθέτω τα δικά μου μακροσκελή έπη. Προς Θεού, όχι έμμετρα. Προπάντων αμετροέπεια. Πριν από λίγα χρόνια έλεγα, και το πίστευα, ότι η καριέρα είναι ένα καρότο για ηλίθιους. Τώρα πια, ξγησ ηασ βασγ αησδη... Μασάω τα λόγια μου. Μασάω το καρότο μου.
Γραφιάς, κατά το Ιλιάς. Αυτό είναι το όνομα του αμετρο-έπους μου. Ομόηχο και με την επαγγελματική μου ιδιότητα, στην πιο απαξιωτική εκδοχή της. Γραφιάς, κατά το σκαφτιάς.
Και ας φτάσουμε τώρα στο προ-κείμενο. Σαν σκαφτιάς στον ιδιωτικό τομέα, προκοπή δεν είδα. Είπα λοιπόν να κάνω τη θέση μου δημόσια. Ξεκινώντας από ένα blog. Εξάλλου, όλοι αυτό δεν περιμένουμε; Μια θέση στο δημόσιο. Έστω και σαν γραφιάδες. Μέχρι να μας κάτσει το λότο.
Ξεχάστηκα βέβαια, με τόση παρελθοντολογία. Έχουν βγει νέα κόλπα εδώ και καιρό. Το λότο είναι πια ξεπερασμένο. Μπανάλ. Ξεχάστηκα. Έχω μείνει πίσω.
Πίσω ολοταχώς.
Οι ώρες της δουλείας πολλές. Απεμπολήσαμε μόνοι μας δικαιώματα δεκαετιών ή ακόμα και αιώνων, για να τα βγάλουμε πέρα με τις ανάγκες μας, με τα θέλω μας και κυρίως με τα θέλω τους. Οι μικρές επιχειρήσεις συρρικνώνονται. Οι μεγάλες αλυσίδες, μεγαλώνουν ακόμα περισσότερο, αλλά παραμένουν αλυσίδες. Ναι, δεν είμαστε ακριβώς δούλοι την εποχή του Χέοπα. Αλλά για εκεί το πάμε. Είμαστε μια κοινωνία σε rewind. Πίσω ολοταχώς.
Δεν είμαι ελεύθερος, λοιπόν. Είμαι όμηρος. Είμαι ένας τύπος που γράφει στα τυφλά, κλεισμένος σ' ένα πολυώροφο γυάλινο κτίριο, με θέα τις εξωτικές νησίδες της Κηφισίας. Συνθέτω τα δικά μου μακροσκελή έπη. Προς Θεού, όχι έμμετρα. Προπάντων αμετροέπεια. Πριν από λίγα χρόνια έλεγα, και το πίστευα, ότι η καριέρα είναι ένα καρότο για ηλίθιους. Τώρα πια, ξγησ ηασ βασγ αησδη... Μασάω τα λόγια μου. Μασάω το καρότο μου.
Γραφιάς, κατά το Ιλιάς. Αυτό είναι το όνομα του αμετρο-έπους μου. Ομόηχο και με την επαγγελματική μου ιδιότητα, στην πιο απαξιωτική εκδοχή της. Γραφιάς, κατά το σκαφτιάς.
Και ας φτάσουμε τώρα στο προ-κείμενο. Σαν σκαφτιάς στον ιδιωτικό τομέα, προκοπή δεν είδα. Είπα λοιπόν να κάνω τη θέση μου δημόσια. Ξεκινώντας από ένα blog. Εξάλλου, όλοι αυτό δεν περιμένουμε; Μια θέση στο δημόσιο. Έστω και σαν γραφιάδες. Μέχρι να μας κάτσει το λότο.
Ξεχάστηκα βέβαια, με τόση παρελθοντολογία. Έχουν βγει νέα κόλπα εδώ και καιρό. Το λότο είναι πια ξεπερασμένο. Μπανάλ. Ξεχάστηκα. Έχω μείνει πίσω.
Πίσω ολοταχώς.
